Over mij

Soms zijn er gebeurtenissen in je leven welke dusdanig bepalend zijn, dat je daar heel lang, bewust of onbewust, last van hebt.

Mij wordt wel eens verweten dat ik te rationeel denk, sterker, tijdens een gesprek met een professional na een zwaar ongeval, is gebleken dat mijn rationele "vermogen" wellicht hoger dan wenselijk is.

Dit uit zich in diverse zaken waar ik zelf vaak tegenaan loop en wellicht later wel op terug zal komen.

Delfzijl, september 1985.

Ik zat in Delfzijl op de zeevaartschool en leefde daar een vrolijk leven zoals een kind van die leeftijd hoort te hebben. Als puber ben je met van alles bezig, maar vooral helemaal met jezelf. Je weet wat er om je heen gebeurt, maar je leeft compleet in je eigen bubble.

Mijn moeder was ziek, dat wist ik, ik wist ook dat ze kanker had. Ze had een tumor in haar maag en deze had zich uitgezaaid naar haar lever.

Mijn broer Erwin zat ook in Delfzijl op school, was wat ouder dan dat ik ben en ik kwam hem tegen in de hal en zag dat hij bij "de administratie" vandaan kwam waar ook de directeur zat. Ik hoor hem nog zeggen "Ik ben net gebeld en ma wordt niet meer beter.".

Nu weet ik niet of het mijn "puber bubble" was, de schrik, of wat ook, maar dat was in ene de stap van jonge puber, naar heel snel volwassen worden. Ik wist en weet niet waarom, maar mijn enige reactie was "O oké." en ging, ogenschijnlijk, verder met de orde van de dag.

Was het zo dat ik mij niet wilde laten raken? Was het zo dat het niet doordrong? Was ik te jong om het te beseffen? Want een half jaar later overleed mijn moeder aan deze verschrikkelijk nare ziekte. Mijn moeder was een "struise vrouw" en de laatste keer dat ik haar zag, was zij qua lichaam een schim van wat zij was.

Haar overlijden heeft veel gedaan, zij was er niet bij bepaalde mijlpalen zoals geboorte van mijn zoons, het behalen van mijn rijbewijs, het leren kennen van mijn levenspartner, mijn carrière bij de politie, landelijke meldkamer van de NS en mijn huidige werk, als zelfstandige werken in de dierenbranche en zelfs na 40 jaar, denk ik elke dag aan haar.

Helaas bleef het daar niet bij. In 2020 hoorde ik binnen veertien dagen dat twee van mijn broers kanker hadden. Ook mijn neef, en een vriendin van ons. Niet alleen zij, maar ook hun gezinnen kregen te maken met deze rotziekte. Ze zijn allemaal veel te jong overleden. En opnieuw werd ik geconfronteerd met iets waar ik, onbewust, al jaren bang voor was: kanker.

Het 14‑jarige jongetje dat ik toen was, staat niet op zichzelf. Er zijn zoveel Roy’s. Zoveel kinderen die hun moeder of vader aan deze ziekte verliezen. Zoveel ouders die hun kind zien strijden of moeten missen. Deze ziekte kent geen grenzen. Leeftijd, afkomst, geslacht, wie je bent of wilt zijn, het maakt allemaal niets uit. Iedereen kan het krijgen.

Daarom strijd ik.

Ik gun geen enkel kind wat ik heb meegemaakt. Ik gun geen enkele ouder het verdriet dat zovelen hebben moeten dragen.

Daarom loop ik de Alpe d’HuZes. Omdat ik geloof dat we samen sterker zijn. Omdat ik wil laten zien dat ik symbolisch sterker ben dan deze ziekte. Omdat ik wil bijdragen aan een toekomst waarin minder mensen dit gevecht hoeven te voeren.

Ik vraag jullie om mij te steunen als persoon, als instelling, als bedrijf. Laten we samen handelen, samen strijden overwin samen met mij die pokkeberg. Laten we dit doen voor iedereen die vecht, heeft gevochten of iemand heeft moeten missen.

Ik hoor soms wel eens "Je moet niet alles vertellen!!" en gelukkig heb ik daar altijd maling aan gehad. Ik heb altijd voor mijzelf bepaald wat ik wel of niet vertelde. Wanneer ik mijn verhaal niet zou vertellen, zou ik jullie niet kunnen aangeven wat deze ziekte op persoonlijk vlak, zelfs na 40 jaar, met mensen doet.

Ik hoop op jullie steun en een veelvoud van de €5000,- welke ik eerder op heb gehaald.